“We didn't realize we were making memories. We just knew we were having fun.”
Winnie the Pooh


19 juni 2020

Dit is mijn eerste blog

Zal dat uurwerk dan nooit stilstaan? Met elke tik schuift het de muren dichter rond mij, tot zij ineengekrompen zijn tot een kist. Ik las als kind eens zo’n verhaal, de haren rezen mij te berge. Ja, als kind.

Het was nogal de moeit waard om mij vet te mesten, om mij warm te houden. Alleen maar werk voor de doodgraver! Het is alsof ik al begin te ruiken! Mijn lief lijf, ik zal mijn neus dichtknijpen en mij verbeelden dat je een meisje bent dat zweet en stinkt van het dansen en ik zal je lieve nonsens vertellen. We hebben al eerder de tijd met elkaar verdreven.

 

Morgen ben je een gebroken viool, de melodie is uitgespeeld. -- Morgen ben je een lege fles, de wijn is uitgedronken maar ik heb er geen roes meer van, ik ga nuchter naar bed - het zijn de gelukkige lieden die zich nog kunnen bezuipen.

 

Morgen ben je een versleten broek, men zal je in een kleerkast gooien en de motten zullen je vreten of je stinkt of niet.

 

Ach, het helpt niet. Ja, het is ellendig te moeten sterven. De dood aapt de geboorte na; bij het sterven zijn wij zo hulpeloos en naakt als pasgeboren kinderen. Natuurlijk, wij krijgen de lijkwade als sluier. Wat geeft het? Wij kunnen in het graf net zo goed krijsen als in de wieg.

 

-- Camille! Hij slaapt. Een droom speelt tussen zijn wimpers. Ik zal de gouden dauw van de slaap niet uit zijn ogen wrijven. Ik zal niet alleen gaan; ik dank je, Julie!

 

Maar ik had liever anders willen sterven, zonder enige moeite, zoals een ster valt, zoals een toon uitdooft, zoals een lichtstraal zich in de golvebn van klaarte begraaft.

 

Als glinsterende tranen zijn de sterren door de nacht gezaaid; er moet een grote smart zijn in het oog waaruit zij druppelen.

 

Terug naar overzicht  |  Volgende